Ik dacht nog niet zo lang geleden, dat ik de top had bereikt. Het was slechts het topje van de ijsberg. Het kan echt alleen maar leuker en beter worden. En het allerleukste is, ik zit er middenin…..

De verwarming maakt overuren, op de bank is het heerlijk behaaglijk. Af en toe werp ik even een blik naar buiten en zie ik de sneeuw dwarrelen voor mijn raam. De nieuwjaarsborrel/etentje met een paar meiden in de hoofdstad gaat wel of niet door. Uit de boxen naast mijn hoofd klinkt de heerlijke muziek van Jon Allen. Na mjn zaterdags rondje over internet, email, nieuws, weer, feeds, besteed ik weer eens aandacht aan mijn web-log.

Ik voelde mezelf verplicht om ook dit jaar weer een terugblik te loggen, want juist die jaarlijks terugkerende logjes laten zo mooi het verloop zien. Ik ben trots als ik mijn 1e en 2e terugblik lees en ik tot de conclusie mag komen dat mijn leventje behoorlijk in balans is. Onrust heeft plaatsgemaakt voor rust, bepaalde wensen zijn uitgekomen. Ik vind het wel jammer dat ik in de laatste maanden van 2009 weinig geschreven heb. Niet opgeslagen herinneringen… Ik verbaas me over de logjes die ik begin 2009 geplaatst hebt en waarvan de inhoud mij bijna vreemd voorkomt. Bijna vergeten herinneringen…

De start van 2009 was zwaar, problemen met mijn gezondheid en een heel lastig dilemma. Hoe goed of slecht een beslissing ook voelt, pas achteraf is te bepalen of het een juiste keuze is geweest. Het was goed blijkt nu, de lange zit en gruwelijke details hadden toen teveel geweest, en stukje bij beetje deelt mijn vriendin wat zij kwijt wil. Ondanks de leuke tijd die we samen vaak hebben, waren er ook breekpuntjes en hoe klote ook, toch fijn om samen te delen! Er kwamen nieuwe mensen en een oude bekende in mijn leven, gelijkgestemde die tegen dezelde dingen aanlopen. Dat bracht ons onder andere naar Den Haag, Utrecht, West-Friesland, Eindhoven!

Op mijn werk heb ik er de eerste maanden keihard aan moeten trekken, de assistente heeft het uiteindelijk niet overleefd. Die is met een strikje eromheen door mijn leidinggevende weer bij de directie afgeleverd. Als je niet voldoet is het zakenleven bikkelhard. Rond de zomer was voor het eerst al het werk gedaan en kwam er rust in de tent. Onrust in de bouwwereld, maar vooralsnog lijkt ons bedrijf er redelijk goed doorheen te rollen! En ondanks de crisis is ook dit jaar mijn inzet beloont, en dat doet goed!

Na de zomervakantie de achtbaan, weg met de familie, emoties, verjaardag, feestdagen, een behoorlijk virus wat mij in december flink zoet heeft gehouden. Opnieuw de vrienden die zich in de laatste week van het jaar laten gelden! Dat was 2009 een kwakkelend begin door mijn gezondheid en onzekerheid, maar eigenlijk een ijzersterk einde! Ik heb een leuk jaar gehad, dipjes horen daar nu eenmaal bij, ben af en toe buiten het geplaveisde pad gestapt. Nieuwe dingen gedaan, mensen leren kennen, voel me beter dan ooit. En ik weet zeker dat het in 2010 alleen maar beter kan worden.

In de eerste plaats wil ik iedereen die hier nog eens af en toe rondhangt een geweldig en spetterend 2010 wensen. Dat alle dromen en wensen in goede gezondheid mogen uitkomen. En dan nu, om de traditie in ere te houden, mijn terugblik….

Wat is je leukste herinnering?
Hier heb ik wel even over na moeten denken! En waarom, er is veel gebeurd, veel dingen gedaan maar aan de andere kant was het ook een lekker rustig jaartje. Er is niet xe9xe9n herinnering die er uitspringt, er zijn een paar leuke herinneringen die mij allemaal even dierbaar zijn! Avondjes in het muzikantencentrum, de hernieuwde ontmoeting met een oude vriendin en een bijzondere party, weekendje met de familie, mijn sprookje, etentjes bij mij thuis met vrienden waarvan xe9xe9n op de warmste dag van het jaar, mijn vrienden om mij heen op mijn verjaardagsfeestje, met mijn neefje in de sneeuw, concerten in Paradiso, Watt en Bibelot, wandeling op die ene plek dichtbij…

Waar heb je het meest spijt van?
Heel stellig, ik heb nergens spijt van!

Wanneer voelde je je echt gelukkig?
24 oktober 2009, zo gelukkig dat er tranen kwamen van geluk.

Wat was je zwaarste beslissing?
De zwaarste beslissing was tussen kerst en oud & nieuw mijn sprookje "on hold" zetten, omdat ik van mening ben dat mijn prins eerst orde op zaken moet stellen in zijn eigen leventje. En of er nadien nog plek vrij is voor ons zal de tijd leren….Maar voor dit moment voelt dat als een zware doch goede beslissing.

Wat deed je voor het eerst in je leven in 2009?
14 februari 2009 was ik te vinden op een singles party met bekenden en onbekenden. En dat was de eerste en waarschijnlijk ook de laatste keer, het was erg vermakelijk dat dan weer wel

Wat waren je diepte maanden?
Augustus en september, ik zat er even helemaal door heen

Wat is je streven in het leven?
Gelukkig en gezond zijn en blijven! Met oog voor alle dierbare mensen om mij heen….

Wat is je streven in de liefde?
Mijn streven in de liefde is gelijkwaardigheid in alle opzichten

Waar ben je blij mee?
Op dit moment ben ik vooral erg blij dat ik gelukkig ben met mijn leven zoals het is. Dat ik feitelijk voldoende gevoed wordt door van alles om mij heen, waardoor er wel nieuwe dingen en ervaring welkom zijn, maar niet noodzakelijk. Ik ben supertrots op alles in mijn leventje en het feit dat ik daarmee gelukkig kan zijn.

Leukste feestje 2009?
Helaas niet Lowlands, want we hadden geen kaartje. Het was geen officieel feestje, maar erg leuk waren een paar avondjes in het muzikantencentrum, en de sfeer en gezelligheid op mijn verjaardagfeestje!

Wat ga je volgend jaar anders doen?
Nog meer genieten van het leven!

Ooit in 2004 schreef ik een log over geloven in het sprookje en daarmee doelende op de "ware liefde" die ergens rond zou moeten lopen. Ik schreef; Ik ga voor goud en niet minder dan dat. Ik vroeg mij toen af of dat wel realistisch is, of ik door mijn gevoel en het beeld wat ik vanaf kleins af aan heb meegekregen geen scheef beeld van de werkelijk zou hebben, want bestaan die sprookjes wel? Het logje bracht in ieder geval de nodige discussie op gang. Het logje sloot ik af met: Nog steeds heb ik toch die overtuiging….. ooit op een dag overkomt mij dat ook. Laat mij maar in sprookjes geloven.

Die overtuiging heeft de laatste vijf jaar niet aan het oppervlakte gelegen. Hoogtepunten en dieptepunten wisselde elkaar soms in rap tempo af. In de afgelopen vijf jaar heb ik voor mijn gevoel vooral hard moeten knokken om mijn hoofd boven water te houden. Dat iets in het leven voor niets komt, daar geloof ik niet in. Ik denk dat er altijd wel een tweede plan is, en uiteindelijk komt dat tweede plan uit. Is mij duidelijk waarom het zo heeft moeten zijn. Het dieptepunt in september was zwaar, ik ben diep gegaan, maar het was nodig om volledig vrij te zijn, vrij voor een nieuwe ervaring. Vrij om mijn sprookje te mogen beleven….

Nu weet ik dat sprookjes bestaan. Hij kwam, zag en overwon binnen een dag. Geen moment hebben wij ons vreemden voor elkaar gevoeld. Alles verloopt naturel, alsof het daarvoor niet anders is geweest. Al mijn angsten en onzekerheden hebben geen rol gespeelt, simpelweg omdat ze er niet zijn. Dit voelt zo goed, dit is een unieke ervaring, once in a lifetime! Dit is waarom ik nooit genoegen heb genomen met minder dan het beste. Dit is zoals ik ergens wist dat het zou moeten zijn.

Het sprookje is nog maar net begonnen, waar het mij brengt geen idee. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in dat het goed komt. Tuurlijk zullen er nog allerlei bozen wolven of heksen ons sprookje binnen wandelen, dat hoort er nu eenmaal bij. En misschien is het sprookje maar van korte duur (geloof ik nu natuurlijk helemaal niets van). Maar in dat geval weet ik zeker dat mijn sprookje bestaan, zolang ik er maar in zal geloven!!

Waarom doet het leven soms zo ondraaglijk veel pijn?

Ik geloof dat de dingen komen zoals ze komen moeten. Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde en dat dingen gebeuren met een reden. Ontelbaar zijn de momenten dat puzzelstukjes op onverwachte momenten op hun plek zijn gevallen. Ik geloof niet alleen in dit leven, ik geloof in een aaneenschakeling van levens. Dat is mijn geloof, daar kan ik mij aan vasthouden, want ooit komt dat ene moment dat alles op zijn plek valt en er helderheid is. Soms vroeg, de andere keer laat. Wat ik niet kan plaatsen is waarom het leven mij zo hard kwetst. In welk leven heb ik iets goed fout gedaan, welke prijs moet ik nu betalen?

Ik heb zoveel om voor te leven, materiele zaken die mij het leven gemakkelijk en aangenaam maken. Een grote groep lieve mensen om mij heen. Mensen waarmee ik kan lachen en kan huilen. Ik doe ongetwijfeld dingen fout in dit leven, maar eigenlijk ben ik best een braaf meisje Waarom moet het leven juist dan mij hebben?

Gekwetst worden is dat dan niet meer dan niet voldoen aan het verwachtingspatroon. Ik verwacht iets, maar krijg iets anders en dus ben ik gekwetst. Misschien ligt het dan wel aan mij, en verwacht ik te veel vanuit dit leven? En misschien ligt het ook wel helemaal niet aan mij, want zoveel verwacht ik toch ook niet van anderen. Ondanks mijn grote bek ben ik soms wel iets te goed, en denk ik meer aan die ander dan aan mezelf. Waarom moet het leven juist dan mij hebben? Welke les moet ik dit leven leren?

Ik ben mijn leven lang mentaal gekwest, pijn gedaan, gebruikt, genegeerd. Daar heb ik mij op allerlei manieren tegen gewapend, op goede en op minder goede manieren. En alles bij elkaar heeft mij dat gemaakt tot wie ik nu ben; sterk en onafhankelijk. Met veel zelfrespect, misschien op sommige fronten wel een tikkeltje teveel Ik leerde het afgelopen jaar grenzen te stellen. Weer kwetsbaar opstellen, en mijn zwakkere kanten laten zien, liet mijn muur wat zakken.

En dan binnen xe9xe9n week twee keiharde afwijzingen en een confrontatie met iemand die zegt: Er is iemand die het allemaal heel verkeerd ziet, maar ik ben dat niet. Ik mag me niet verdedigen, drie mensen bekritiseren, wijzen mij af en daar kan ik niets tegenin brengen. Alledrie hebben ze hun mening klaar, en alledrie om een totaal andere reden. En dan ineens zoekt ieder ander mij op om me te overladen met onzinnige probleempjes en leed. Alles wat ik bereikt hebt lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen als ik uitgeput in bed lig. Ik voel me zwaar ellendig, alleen, kapot gemaakt, totaal stuk en snap ineens waarom mensen kunnen vluchten in een wanhoopsdaad.

Ik heb zoveel toch? Ik kan met kleine dingetjes echt dolgelukkig zijn, misschien juist wel omdat ik de diepe dalen ook ken. Ik doe mijn best, ik ben een vechtertje en probeer er het beste van te maken. Het leven lacht me redelijk toe, dat houd ik mezelf maar voor. Waarom moet het leven mij soms zo genadeloos hard pakken. Waar heb ik dat aan verdiend? Moet ik dan accepteren dat het leven mij soms ondraaglijk veel pijn kan doen? 

Er wandelde een man mijn leven binnen. Ik wandelde een stukje met hem mee. Onverwacht vond ik dat heel erg leuk. Het was een ware ontdekkingsreis. Ik ontdekte dat ik anders naar mannen en relaties ben gaan kijken, dat mijn wensen en verlangens in de afgelopen periode toch veranderd zijn. Ik kwam erachter dat ik nu heel erg goed weet wat ik eigenlijk heel graag wil. En dat maakt het makkelijk en dat geeft meer rust. Ik vond het heel wonderlijk dat mijn verleden niet meer op de voorgrond speelt. Tuurlijk is het een onderdeel van mij, maar ik ben niet mijn verleden, het is slechts een klein stukje van mij. De man in kwestie had de juiste papieren; Rotterdammer, intelligent, charmant, sportief, krachtig. Een man naar mijn hart! Ik genoot van de twinkeling in zijn ogen, van die zwoele avond op het terras aan het water. Ik wist nog niet waar we zouden eindigen, maar stond klaar om met hem mee verder te wandelen. Hij wandelde alleen mijn leven weer uit.

Vandaag zoek ik in alle hoekjes in mijn geheugen, 19 juni, wat is er toch. Wie is er jarig, wat zie ik over het hoofd. Totdat ik onder het genot van een bakkie koffie mijn laptop opstart. Darcy is jarig!! 5 jaar geleden, stond daar mijn eerste logje.

Ik was net verhuisd uit geboortedorp, zat een maandje of twee in mijn paleisje in Rotterdam, de paleismuren vertoonde toen nog geen scheuren Ik was de jaren daarvoor behoorlijk ziek geweest en was door de huisbaas op een onmenselijke manier mijn huis uitgezet. Ik was zo zoekende. "..het leven stond stil, het behangetje veranderde af en toe, mensen kwamen en mensen gingen. Maar wat veranderde er wezenlijk?" schreef ik op mijn log. Het is zo grappig om dat terug te lezen, zo voelde ik dat toen. Ik moest op zoek naar mijn eigen identiteit, wie ben ik, wat ben ik, wat wil ik. Al lezende op mijn log kom ik een foto tegen van de sloopflat, als je de betonnen massa weg zou denken zie je mijn huidige kasteel. Zo dichtbij….

Afgelopen jaren waren er diepe dalen en hoge pieken, niets anders dan het echte leven De cirkel is rond, nu ik weer terug ben in geboortedorp valt alles zo perfect samen. Alles waar ik toen klaar mee was, heeft mij nu weer met open armen ontvangen. Het leven is best goed, maar vreselijk onvoorspelbaar. Want 19 juni 2004 had ik zeker weten niet kunnen geloven, dat ik 5 jaar later op deze plek dit logje zou tikken

Het leven overkomt mij momenteel echt, plannetjes genoeg, maar de klok tikt sneller dan ik bijbenen kan. En eigenlijk zou ik heel veel kunnen loggen, maar alle logjes zouden vooral in een "tralalala kijk eens naar mijn leuke en gelukkige leventje" sfeer blijven hangen. Uiteindelijk heel eentonig dus. Natuurlijk is het ook veel leuker en makkelijker om over kommer en kwel te schrijven

Met het plan om weer een logje te schrijven lees ik nog eens terug op mijn web-log. 2008 om deze tijd zat ik net in mijn huisje, volop rotzooi en nog veel te doen. 2007 ik ben geschokt door wat ik teruglees en om herinneringen die weer bovenkomen drijven. Een moeilijk punt in mijn leven. Jeetje, het lijkt zo ver weg, haast vergeten! Er gaat tegelijkertijd een vleugje van trots door mij heen! Eerlijk is eerlijk, maar ik ben van ver gekomen! Tegenstrijdige gevoelens, hoe het was en hoe het is. Ik vind het soms zo frappant, ik denk vaak dat ik bevoorrecht ben om al het goede wat in mijn leven op mijn pad is gekomen. Maar hebben bevoorrechte mensen ook hele moeilijke tijden? Waarom denk ik dat? Maakt die gedachte mijn leventje eenvoudiger? Want het was niet altijd leuk, en in sommige opzichten handel ik nog steeds naar de slechte tijden. Ook het grote geluk is nooit op mijn pad gekomen. Dus hoe kan ik dan zo tevreden zijn? Wat is het dan dat mij nu zo gelukkig maakt, want dat veins ik zeker niet! Wil ik het goede toch laten winnen van het kwade? Of is het de angst dat er niet meer is dan dit? Is dit het dan?

Ik blader verder op mijn log en trekt intuxeftief een kaartje, zoals ik eerder gedaan. Tja… een golf van onzekerheid. Ik geloof in die stomme kaartjes, ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde. Maar dat kaartje houdt dan ook een belofte in. De strijd om het verleden is gestreden, ik mag nu de vruchten gaan plukken. Zou het zo zijn? Durf ik het te hopen? Goh, zou ik dan eindelijk eens van geluk uit elkaar spatten, in plaats van gewoon blij en tevreden te zijn. Zoals de glazen lift van Sjakie uit de Chocoladefabriek vliegt. (Darcy’s favoriete boek). Zouden emoties zo heftig zijn dat ik in mijn arm moet knijpen om te geloven dat het mij echt overkomt? Of gebeurt dat echt alleen in sprookjes. Zou het leven mij overkomen, terwijl ik druk bezig ben met mijn andere plannetjes?

Mijn gedachten schieten al schrijvende van links naar rechts. Wat wil ik nu zeggen met deze woorden, wat ben ik aan het onderzoeken? Ik wil dat het leven mij overkomt! Ik wil geraakt worden, nog meer dan tot nu toe het geval is geweest. Ik wil uit elkaar spatten van geluk. Ik wil mijn arm helemaal bont en blauw knijpen omdat ik wil geloven dat het mij echt overkomt. Ik wil meer dan het uitvoeren van mijn leuke plannetjes. Ik wil dat het grote geluk mij overkomt, geen idee wat dat is, maar ik hoop dat ik dat mee mag maken.

Ik heb wat afgemopperd op mijn geboortedorp. Ook op mijn web-log heb ik mijn weerzin tegen de plek waar ik geboren ben meerdere keren uitgesproken. Ik kan een log herinneren waarin ik schreef over het gevoel niets meer te hebben met geboortedorp. En dat was mijn oprechte gevoel op dat moment. En mijn visie is in sommige opzichten nog niet veranderd. Echter het gevoel mijzelf niet meer thuis te voelen in geboortedorp is wel verleden tijd. Hier had ik 5 jaar geleden niet over durven dromen, want god wat voel ik mij hier thuis!

Het meest geniet ik van mijn verleden die toch echt hier ligt. Laatst was ik in het centrum (volgens insiders het dorp) en in een winkel trof ik achter de toonbank een vriendin van jaren geleden. Ooit gingen wij met elkaar om, totdat zij House werd en ik Alternatief ofzo. Ik zat in het jongerencentrum en zij in het foute house honk ernaast. Twee totaal verschillende werelden die niet samen gingen. Het gaat natuurlijk helemaal nergens over, maar zo ging dat. Het was onvermijdelijk dat wij elkaar wel eens tegen kwamen, maar meer dan een zuinig gedag kon er niet af. Tot in die winkel, zij begroette mij heel enthousiast, en wij wisselende met elkaar de laatste jaren van ons leven uit. We lachten om de verschillende werelden van toen, die nu niet meer bestaan of belangrijk zijn. Ik vind het geweldig dat die verschillende werelden die als jong volwassen gecrexeberd worden door de tijd vervagen.

En zo was er die warme vrijdagmiddag op het terras. Jaja, want tijdens mijn afwezigheid is het dorp een heel plein met terrassen rijker. Met vrienden genoot ik op die goede vrijdag van xe9xe9n van de eerste warme zonnestralen. Een gezamenlijke vriend schoof na zijn werk ook aan. Een andere vriend fietste langs en we kletste wat bij tot hij zijn pad weer vervolgde. Toen ik lekker rozig van de wijn afscheid nam van mijn vrienden stapte ik op de fiets en ging tevreden naar huis. Dit ben ik. En gisteren in die supermarkt werd ik begroet met drie grote klapzoenen op mijn wang, damn lang geleden dat ik hem gezien had. Hij een huwelijk armer en een kind rijker.

Het is ook verwonderlijk hoe contacten weer aantrekken. 10 kilometer het is bijna helemaal niets, een psychologische afstand en misschien vooral vanaf mijn kant. Want zij hebben nooit de weg naar Rotterdam gevonden, en ik heb ze nooit uitgenodigd. Met xe9xe9n "oude" vriendin trek ik momenteel veel op. Ooit werd het contact minder, geen ruzie, en altijd leuk contact als wij elkaar op gelegenheden tegenkwamen. En nu trekt het contact weer aan, en dat is heel lekker. Want je kent elkaar, hebt een gemeenschappelijk verleden, weet wat je aan elkaar hebt. Het is alsof ik in een warm bad terecht gekomen ben. Ik heb wat afgefoeterd op geboortedorp, en ik weet ook zeker dat ik de break in Rotterdam echt nodig heb gehad om te zijn waar ik nu ben. En vooral het te kunnen waarderen. Je weet niet wat je hebt tot het er niet meer is. Maar hier in dit dorp voel ik mij thuis, hier liggen mijn roots. This is my hometown!