Het verhaal op de log van Renate kwam me weer akelig bekend voor. Ongetwijfeld als je ons naast elkaar zou zetten zou er een wereld van verschil zijn [ik ben helemaal niet zo'n twijfelkont ], maar in sommige opzichten herken ik in Renate veel van mijzelf…. en dat zet Darcy natuurlijk weer aan het denken!!! Ik herken het, omdat in het gevoel met andere mensen het contact 100% lekker moet zitten, ik herken het ook omdat ik soms kies voor the easy way en dat is kiezen voor 100% mezelf.

Ik heb het op mijn log al eerder genoemd, in relatie tot andere mensen ga ik voor goud en niet minder dat dan. Soms bekruipt mij met deze gedachten in mijn achterhoofd ook weleens een bekrompen gevoel. Met dit streven leg ik mijzelf ook een gigantische beperking op………… maar ondanks deze wetenschap kan ik mijn eigen gevoel niet verloochenen! Of denk ik dat verstandelijk en is het toch een teken van zwakte, het wegstoppen van wat ik eigenlijk zou moeten voelen. Ik vind het niet makkelijk om mezelf “kwijt” te raken, om de controle over mijn gevoel te verliezen, dus ga ik vooral situaties aan die binnen mijn eigen kunnen liggen. Natuurlijk word ik dagelijks op allerlei vlakken getriggerd en verken ik de grenzen. Op de xe9xe9n of andere manier, lukt het mij steeds om op die grens te blijven hangen, soms verander ik een klein beetje van richting, laat mij even vallen maar net niet voldoende op toch dat randje over te gaan. Balanceren……….. en eigenlijk voel ik mij er gewoon goed bij, het is voor mij een vorm van een veilige haven, hetgeen ik kan vertrouwen.

In mijn jeugd heb ik het beeld gevormd voor de toekomst. In mijn ogen is de relatie van mijn ouders echt een sprookje, natuurlijk zie ik ook wel eens minpuntjes, maar over het algemeen zou het zo een romannetje kunnen zijn. Mijn ouders zijn een vakantieliefde, mijn moeder 18 jaar mijn vader 3 jaar ouder. Vlak na de vakantie in augustus vierde mijn moeder haar verjaardag, ze had het niet verwacht en toch stond mijn vader stond op de stoep. In december zijn ze verloofd; in april kocht mijn vader een huis [waar ze nu nog steeds wonen] en een week na de 20ste verjaardag van mijn moeder zijn ze getrouwd. 30 jaar lang hebben ze samen een bedrijf gerund, 30 jaar waren ze bijna dag en nacht samen, onafscheidelijk, mijn moeder vertrok niet zonder mijn vader en andersom.

Dit is in mijn leven mijn voorbeeld geweest, iets anders kende ik niet. Ik ben opgegroeid met dit beeld als waarheid, ik wist niet beter. Met het verstrijken der jaren kwam ik er langzaan achter dat dit misschien wel een uiterzondelijke situatie is, dat geluk niet zomaar aan komt waaien…. Langerzamerhand het besef , maar ook de boosheid, heb ik niet altijd een scheef beeld gehad van de werkelijkheid? Ik vind het soms heel beangstigend dat het beeld dat ik kreeg als jong meisje, nu als groot meisje nog zo’n invloed heeft, ondanks dat ik beter weer, dat ik zie wat er in de wereld te koop is. Nog steeds heb ik toch die overtuiging….. ooit op een dag overkomt mij dat ook. Laat mij maar in sprookjes geloven