Ik was de eerste die ze wilde bellen, maar haar telefoon was al dagen zoek. Via het toestel van haar werk belde ze een vriend en via via kreeg ik dat telefoontje of ik haar wilde bellen. Verbijstering volgde, haar dochter was overleden. In de week die volgde was ik er zoveel mogelijk voor haar. Samen schreven we de kaarten, kochten wij bloemen, lachten we om die gekke meid, koos zij een mooie fotolijst voor die prachtige foto; precies zoals ze was en waarop ze als twee druppels water lijkt op haar moeder! In de weken die volgde waren er veel speculaties en onzekerheden. Nachtmerries heb ik erover gehad. Een moment bij het graf samen met vriendin kan ik mij nog goed herinneren, We spraken over de verschillende scenario’s, en welke acceptatie daarmee samen hing. "Wat er ook gebeurt is, xe9xe9n ding weet ik zeker, nu zit ze niet in de shit en heeft ze geen problemen. Nu heeft ze het goed…."

Een klein jaartje later, mei 2008. Tranen priktte die avond in mijn ogen op weg naar huis. Genoten van die kleine pasgeboren meid van een ander vriendinnetje. Een vriendin die toevallig ook nog eens precies op dezelfde dag verjaart als beste vriendin. Beste vriendin had oma kunnen zijn, ongeveer toen vriendinnetje moeder was geworden. Het was moeilijk om bij die baby niet te moeten denken aan wat had kunnen zijn, ondanks dat ik mij had voorgenomen dat vooral niet te doen. Verdriet om mijn beste vriendin, haar gemis, ondanks alles wat dat ongetwijfeld met zich meegebracht zou hebben. Eenmaal thuis greep ik al snel naar mijn vergeten mobieltje. Ik las een sms berichtje van die morgen, er waren verdachten opgepakt, dus toch moord! Beste vriendin ging op weg naar de rechtbank.

De laatste keer samen winkelend in geboortedorp zei ze het weer, zomaar uit het niets. "Het is fijn om met jou samen te zijn. Jij was er vanaf het begin bij, ik hoef jou niets uit te leggen." Ik vind het ook fijn om haar weer dichtbij te hebben. Soms zijn we gewoon samen en zeggen niets, allebei met onze eigen gedachten. Maar we hebben ook ontzettend veel lol zoals afgelopen week, toen ze dacht dat ze mijn gekregen tweezitsbank in haar autootje kon propper. Mijn tranen bevroren bijna op mijn wangen, wat heb ik gelachen! Ik heb dan ook ontzettend getwijfeld of ik bij de rechtzaak aanwezig wilde zijn, omdat ik er graag voor haar ben, maar was ook bang voor alle gruwelijke details en wat dat met mij zou doen. Maar ook ik moet het afsluiten. Ik heb op het allerlaatste moment besloten niet te gaan.

En dan ineens is het "all over the news". Babbelen Albert en Winston over haar zaak. Bizar. Maar niet alle details komen overeen met zoals ik ze ken, het blijft roddeljournalistiek. God, wat zou ze dat prachtig hebben gevonden, op nationale TV! SMS-jes over en weer met vriendin die zelf liever wel op de achtergrond blijft. Ik heb een goede keuze gemaakt, weet ik nu. En terwijl ik zo de balans op maak van een hele vreemde dag, blijkt de werkelijkheid bijna niet te bevatten. Dit had niemand kunnen voorzien zo’n 1,5 jaar terug. Stel je eens voor, je krijgt dat eerste telefoontje….  dit verzint toch niemand!