Waarom doet het leven soms zo ondraaglijk veel pijn?

Ik geloof dat de dingen komen zoals ze komen moeten. Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde en dat dingen gebeuren met een reden. Ontelbaar zijn de momenten dat puzzelstukjes op onverwachte momenten op hun plek zijn gevallen. Ik geloof niet alleen in dit leven, ik geloof in een aaneenschakeling van levens. Dat is mijn geloof, daar kan ik mij aan vasthouden, want ooit komt dat ene moment dat alles op zijn plek valt en er helderheid is. Soms vroeg, de andere keer laat. Wat ik niet kan plaatsen is waarom het leven mij zo hard kwetst. In welk leven heb ik iets goed fout gedaan, welke prijs moet ik nu betalen?

Ik heb zoveel om voor te leven, materiele zaken die mij het leven gemakkelijk en aangenaam maken. Een grote groep lieve mensen om mij heen. Mensen waarmee ik kan lachen en kan huilen. Ik doe ongetwijfeld dingen fout in dit leven, maar eigenlijk ben ik best een braaf meisje Waarom moet het leven juist dan mij hebben?

Gekwetst worden is dat dan niet meer dan niet voldoen aan het verwachtingspatroon. Ik verwacht iets, maar krijg iets anders en dus ben ik gekwetst. Misschien ligt het dan wel aan mij, en verwacht ik te veel vanuit dit leven? En misschien ligt het ook wel helemaal niet aan mij, want zoveel verwacht ik toch ook niet van anderen. Ondanks mijn grote bek ben ik soms wel iets te goed, en denk ik meer aan die ander dan aan mezelf. Waarom moet het leven juist dan mij hebben? Welke les moet ik dit leven leren?

Ik ben mijn leven lang mentaal gekwest, pijn gedaan, gebruikt, genegeerd. Daar heb ik mij op allerlei manieren tegen gewapend, op goede en op minder goede manieren. En alles bij elkaar heeft mij dat gemaakt tot wie ik nu ben; sterk en onafhankelijk. Met veel zelfrespect, misschien op sommige fronten wel een tikkeltje teveel Ik leerde het afgelopen jaar grenzen te stellen. Weer kwetsbaar opstellen, en mijn zwakkere kanten laten zien, liet mijn muur wat zakken.

En dan binnen xe9xe9n week twee keiharde afwijzingen en een confrontatie met iemand die zegt: Er is iemand die het allemaal heel verkeerd ziet, maar ik ben dat niet. Ik mag me niet verdedigen, drie mensen bekritiseren, wijzen mij af en daar kan ik niets tegenin brengen. Alledrie hebben ze hun mening klaar, en alledrie om een totaal andere reden. En dan ineens zoekt ieder ander mij op om me te overladen met onzinnige probleempjes en leed. Alles wat ik bereikt hebt lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen als ik uitgeput in bed lig. Ik voel me zwaar ellendig, alleen, kapot gemaakt, totaal stuk en snap ineens waarom mensen kunnen vluchten in een wanhoopsdaad.

Ik heb zoveel toch? Ik kan met kleine dingetjes echt dolgelukkig zijn, misschien juist wel omdat ik de diepe dalen ook ken. Ik doe mijn best, ik ben een vechtertje en probeer er het beste van te maken. Het leven lacht me redelijk toe, dat houd ik mezelf maar voor. Waarom moet het leven mij soms zo genadeloos hard pakken. Waar heb ik dat aan verdiend? Moet ik dan accepteren dat het leven mij soms ondraaglijk veel pijn kan doen?