Ik dacht nog niet zo lang geleden, dat ik de top had bereikt. Het was slechts het topje van de ijsberg. Het kan echt alleen maar leuker en beter worden. En het allerleukste is, ik zit er middenin…..

Ik dacht nog niet zo lang geleden, dat ik de top had bereikt. Het was slechts het topje van de ijsberg. Het kan echt alleen maar leuker en beter worden. En het allerleukste is, ik zit er middenin…..

Ik dacht nog niet zo lang geleden, dat ik de top had bereikt. Het was slechts het topje van de ijsberg. Het kan echt alleen maar leuker en beter worden. En het allerleukste is, ik zit er middenin…..

De verwarming maakt overuren, op de bank is het heerlijk behaaglijk. Af en toe werp ik even een blik naar buiten en zie ik de sneeuw dwarrelen voor mijn raam. De nieuwjaarsborrel/etentje met een paar meiden in de hoofdstad gaat wel of niet door. Uit de boxen naast mijn hoofd klinkt de heerlijke muziek van Jon Allen. Na mjn zaterdags rondje over internet, email, nieuws, weer, feeds, besteed ik weer eens aandacht aan mijn web-log.

Ik voelde mezelf verplicht om ook dit jaar weer een terugblik te loggen, want juist die jaarlijks terugkerende logjes laten zo mooi het verloop zien. Ik ben trots als ik mijn 1e en 2e terugblik lees en ik tot de conclusie mag komen dat mijn leventje behoorlijk in balans is. Onrust heeft plaatsgemaakt voor rust, bepaalde wensen zijn uitgekomen. Ik vind het wel jammer dat ik in de laatste maanden van 2009 weinig geschreven heb. Niet opgeslagen herinneringen… Ik verbaas me over de logjes die ik begin 2009 geplaatst hebt en waarvan de inhoud mij bijna vreemd voorkomt. Bijna vergeten herinneringen…

De start van 2009 was zwaar, problemen met mijn gezondheid en een heel lastig dilemma. Hoe goed of slecht een beslissing ook voelt, pas achteraf is te bepalen of het een juiste keuze is geweest. Het was goed blijkt nu, de lange zit en gruwelijke details hadden toen teveel geweest, en stukje bij beetje deelt mijn vriendin wat zij kwijt wil. Ondanks de leuke tijd die we samen vaak hebben, waren er ook breekpuntjes en hoe klote ook, toch fijn om samen te delen! Er kwamen nieuwe mensen en een oude bekende in mijn leven, gelijkgestemde die tegen dezelde dingen aanlopen. Dat bracht ons onder andere naar Den Haag, Utrecht, West-Friesland, Eindhoven!

Op mijn werk heb ik er de eerste maanden keihard aan moeten trekken, de assistente heeft het uiteindelijk niet overleefd. Die is met een strikje eromheen door mijn leidinggevende weer bij de directie afgeleverd. Als je niet voldoet is het zakenleven bikkelhard. Rond de zomer was voor het eerst al het werk gedaan en kwam er rust in de tent. Onrust in de bouwwereld, maar vooralsnog lijkt ons bedrijf er redelijk goed doorheen te rollen! En ondanks de crisis is ook dit jaar mijn inzet beloont, en dat doet goed!

Na de zomervakantie de achtbaan, weg met de familie, emoties, verjaardag, feestdagen, een behoorlijk virus wat mij in december flink zoet heeft gehouden. Opnieuw de vrienden die zich in de laatste week van het jaar laten gelden! Dat was 2009 een kwakkelend begin door mijn gezondheid en onzekerheid, maar eigenlijk een ijzersterk einde! Ik heb een leuk jaar gehad, dipjes horen daar nu eenmaal bij, ben af en toe buiten het geplaveisde pad gestapt. Nieuwe dingen gedaan, mensen leren kennen, voel me beter dan ooit. En ik weet zeker dat het in 2010 alleen maar beter kan worden.

De verwarming maakt overuren, op de bank is het heerlijk behaaglijk. Af en toe werp ik even een blik naar buiten en zie ik de sneeuw dwarrelen voor mijn raam. De nieuwjaarsborrel/etentje met een paar meiden in de hoofdstad gaat wel of niet door. Uit de boxen naast mijn hoofd klinkt de heerlijke muziek van Jon Allen. Na mjn zaterdags rondje over internet, email, nieuws, weer, feeds, besteed ik weer eens aandacht aan mijn web-log.

Ik voelde mezelf verplicht om ook dit jaar weer een terugblik te loggen, want juist die jaarlijks terugkerende logjes laten zo mooi het verloop zien. Ik ben trots als ik mijn 1e en 2e terugblik lees en ik tot de conclusie mag komen dat mijn leventje behoorlijk in balans is. Onrust heeft plaatsgemaakt voor rust, bepaalde wensen zijn uitgekomen. Ik vind het wel jammer dat ik in de laatste maanden van 2009 weinig geschreven heb. Niet opgeslagen herinneringen… Ik verbaas me over de logjes die ik begin 2009 geplaatst hebt en waarvan de inhoud mij bijna vreemd voorkomt. Bijna vergeten herinneringen…

De start van 2009 was zwaar, problemen met mijn gezondheid en een heel lastig dilemma. Hoe goed of slecht een beslissing ook voelt, pas achteraf is te bepalen of het een juiste keuze is geweest. Het was goed blijkt nu, de lange zit en gruwelijke details hadden toen teveel geweest, en stukje bij beetje deelt mijn vriendin wat zij kwijt wil. Ondanks de leuke tijd die we samen vaak hebben, waren er ook breekpuntjes en hoe klote ook, toch fijn om samen te delen! Er kwamen nieuwe mensen en een oude bekende in mijn leven, gelijkgestemde die tegen dezelde dingen aanlopen. Dat bracht ons onder andere naar Den Haag, Utrecht, West-Friesland, Eindhoven!

Op mijn werk heb ik er de eerste maanden keihard aan moeten trekken, de assistente heeft het uiteindelijk niet overleefd. Die is met een strikje eromheen door mijn leidinggevende weer bij de directie afgeleverd. Als je niet voldoet is het zakenleven bikkelhard. Rond de zomer was voor het eerst al het werk gedaan en kwam er rust in de tent. Onrust in de bouwwereld, maar vooralsnog lijkt ons bedrijf er redelijk goed doorheen te rollen! En ondanks de crisis is ook dit jaar mijn inzet beloont, en dat doet goed!

Na de zomervakantie de achtbaan, weg met de familie, emoties, verjaardag, feestdagen, een behoorlijk virus wat mij in december flink zoet heeft gehouden. Opnieuw de vrienden die zich in de laatste week van het jaar laten gelden! Dat was 2009 een kwakkelend begin door mijn gezondheid en onzekerheid, maar eigenlijk een ijzersterk einde! Ik heb een leuk jaar gehad, dipjes horen daar nu eenmaal bij, ben af en toe buiten het geplaveisde pad gestapt. Nieuwe dingen gedaan, mensen leren kennen, voel me beter dan ooit. En ik weet zeker dat het in 2010 alleen maar beter kan worden.

In de eerste plaats wil ik iedereen die hier nog eens af en toe rondhangt een geweldig en spetterend 2010 wensen. Dat alle dromen en wensen in goede gezondheid mogen uitkomen. En dan nu, om de traditie in ere te houden, mijn terugblik….

Wat is je leukste herinnering?
Hier heb ik wel even over na moeten denken! En waarom, er is veel gebeurd, veel dingen gedaan maar aan de andere kant was het ook een lekker rustig jaartje. Er is niet xe9xe9n herinnering die er uitspringt, er zijn een paar leuke herinneringen die mij allemaal even dierbaar zijn! Avondjes in het muzikantencentrum, de hernieuwde ontmoeting met een oude vriendin en een bijzondere party, weekendje met de familie, mijn sprookje, etentjes bij mij thuis met vrienden waarvan xe9xe9n op de warmste dag van het jaar, mijn vrienden om mij heen op mijn verjaardagsfeestje, met mijn neefje in de sneeuw, concerten in Paradiso, Watt en Bibelot, wandeling op die ene plek dichtbij…

Waar heb je het meest spijt van?
Heel stellig, ik heb nergens spijt van!

Wanneer voelde je je echt gelukkig?
24 oktober 2009, zo gelukkig dat er tranen kwamen van geluk.

Wat was je zwaarste beslissing?
De zwaarste beslissing was tussen kerst en oud & nieuw mijn sprookje "on hold" zetten, omdat ik van mening ben dat mijn prins eerst orde op zaken moet stellen in zijn eigen leventje. En of er nadien nog plek vrij is voor ons zal de tijd leren….Maar voor dit moment voelt dat als een zware doch goede beslissing.

Wat deed je voor het eerst in je leven in 2009?
14 februari 2009 was ik te vinden op een singles party met bekenden en onbekenden. En dat was de eerste en waarschijnlijk ook de laatste keer, het was erg vermakelijk dat dan weer wel

Wat waren je diepte maanden?
Augustus en september, ik zat er even helemaal door heen

Wat is je streven in het leven?
Gelukkig en gezond zijn en blijven! Met oog voor alle dierbare mensen om mij heen….

Wat is je streven in de liefde?
Mijn streven in de liefde is gelijkwaardigheid in alle opzichten

Waar ben je blij mee?
Op dit moment ben ik vooral erg blij dat ik gelukkig ben met mijn leven zoals het is. Dat ik feitelijk voldoende gevoed wordt door van alles om mij heen, waardoor er wel nieuwe dingen en ervaring welkom zijn, maar niet noodzakelijk. Ik ben supertrots op alles in mijn leventje en het feit dat ik daarmee gelukkig kan zijn.

Leukste feestje 2009?
Helaas niet Lowlands, want we hadden geen kaartje. Het was geen officieel feestje, maar erg leuk waren een paar avondjes in het muzikantencentrum, en de sfeer en gezelligheid op mijn verjaardagfeestje!

Wat ga je volgend jaar anders doen?
Nog meer genieten van het leven!

In de eerste plaats wil ik iedereen die hier nog eens af en toe rondhangt een geweldig en spetterend 2010 wensen. Dat alle dromen en wensen in goede gezondheid mogen uitkomen. En dan nu, om de traditie in ere te houden, mijn terugblik….

Wat is je leukste herinnering?
Hier heb ik wel even over na moeten denken! En waarom, er is veel gebeurd, veel dingen gedaan maar aan de andere kant was het ook een lekker rustig jaartje. Er is niet xc3xa9xc3xa9n herinnering die er uitspringt, er zijn een paar leuke herinneringen die mij allemaal even dierbaar zijn! Avondjes in het muzikantencentrum, de hernieuwde ontmoeting met een oude vriendin en een bijzondere party, weekendje met de familie, mijn sprookje, etentjes bij mij thuis met vrienden waarvan xc3xa9xc3xa9n op de warmste dag van het jaar, mijn vrienden om mij heen op mijn verjaardagsfeestje, met mijn neefje in de sneeuw, concerten in Paradiso, Watt en Bibelot, wandeling op die ene plek dichtbij…

Waar heb je het meest spijt van?
Heel stellig, ik heb nergens spijt van!

Wanneer voelde je je echt gelukkig?
24 oktober 2009, zo gelukkig dat er tranen kwamen van geluk.

Wat was je zwaarste beslissing?
De zwaarste beslissing was tussen kerst en oud & nieuw mijn sprookje "on hold" zetten, omdat ik van mening ben dat mijn prins eerst orde op zaken moet stellen in zijn eigen leventje. En of er nadien nog plek vrij is voor ons zal de tijd leren….Maar voor dit moment voelt dat als een zware doch goede beslissing.

Wat deed je voor het eerst in je leven in 2009?
14 februari 2009 was ik te vinden op een singles party met bekenden en onbekenden. En dat was de eerste en waarschijnlijk ook de laatste keer, het was erg vermakelijk dat dan weer wel

Wat waren je diepte maanden?
Augustus en september, ik zat er even helemaal door heen

Wat is je streven in het leven?
Gelukkig en gezond zijn en blijven! Met oog voor alle dierbare mensen om mij heen….

Wat is je streven in de liefde?
Mijn streven in de liefde is gelijkwaardigheid in alle opzichten

Waar ben je blij mee?
Op dit moment ben ik vooral erg blij dat ik gelukkig ben met mijn leven zoals het is. Dat ik feitelijk voldoende gevoed wordt door van alles om mij heen, waardoor er wel nieuwe dingen en ervaring welkom zijn, maar niet noodzakelijk. Ik ben supertrots op alles in mijn leventje en het feit dat ik daarmee gelukkig kan zijn.

Leukste feestje 2009?
Helaas niet Lowlands, want we hadden geen kaartje. Het was geen officieel feestje, maar erg leuk waren een paar avondjes in het muzikantencentrum, en de sfeer en gezelligheid op mijn verjaardagfeestje!

Wat ga je volgend jaar anders doen?
Nog meer genieten van het leven!

Ooit in 2004 schreef ik een log over geloven in het sprookje en daarmee doelende op de "ware liefde" die ergens rond zou moeten lopen. Ik schreef; Ik ga voor goud en niet minder dan dat. Ik vroeg mij toen af of dat wel realistisch is, of ik door mijn gevoel en het beeld wat ik vanaf kleins af aan heb meegekregen geen scheef beeld van de werkelijk zou hebben, want bestaan die sprookjes wel? Het logje bracht in ieder geval de nodige discussie op gang. Het logje sloot ik af met: Nog steeds heb ik toch die overtuiging….. ooit op een dag overkomt mij dat ook. Laat mij maar in sprookjes geloven.

Die overtuiging heeft de laatste vijf jaar niet aan het oppervlakte gelegen. Hoogtepunten en dieptepunten wisselde elkaar soms in rap tempo af. In de afgelopen vijf jaar heb ik voor mijn gevoel vooral hard moeten knokken om mijn hoofd boven water te houden. Dat iets in het leven voor niets komt, daar geloof ik niet in. Ik denk dat er altijd wel een tweede plan is, en uiteindelijk komt dat tweede plan uit. Is mij duidelijk waarom het zo heeft moeten zijn. Het dieptepunt in september was zwaar, ik ben diep gegaan, maar het was nodig om volledig vrij te zijn, vrij voor een nieuwe ervaring. Vrij om mijn sprookje te mogen beleven….

Nu weet ik dat sprookjes bestaan. Hij kwam, zag en overwon binnen een dag. Geen moment hebben wij ons vreemden voor elkaar gevoeld. Alles verloopt naturel, alsof het daarvoor niet anders is geweest. Al mijn angsten en onzekerheden hebben geen rol gespeelt, simpelweg omdat ze er niet zijn. Dit voelt zo goed, dit is een unieke ervaring, once in a lifetime! Dit is waarom ik nooit genoegen heb genomen met minder dan het beste. Dit is zoals ik ergens wist dat het zou moeten zijn.

Het sprookje is nog maar net begonnen, waar het mij brengt geen idee. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in dat het goed komt. Tuurlijk zullen er nog allerlei bozen wolven of heksen ons sprookje binnen wandelen, dat hoort er nu eenmaal bij. En misschien is het sprookje maar van korte duur (geloof ik nu natuurlijk helemaal niets van). Maar in dat geval weet ik zeker dat mijn sprookje bestaan, zolang ik er maar in zal geloven!!

Ooit in 2004 schreef ik een log over geloven in het sprookje en daarmee doelende op de "ware liefde" die ergens rond zou moeten lopen. Ik schreef; Ik ga voor goud en niet minder dan dat. Ik vroeg mij toen af of dat wel realistisch is, of ik door mijn gevoel en het beeld wat ik vanaf kleins af aan heb meegekregen geen scheef beeld van de werkelijk zou hebben, want bestaan die sprookjes wel? Het logje bracht in ieder geval de nodige discussie op gang. Het logje sloot ik af met: Nog steeds heb ik toch die overtuiging….. ooit op een dag overkomt mij dat ook. Laat mij maar in sprookjes geloven.

Die overtuiging heeft de laatste vijf jaar niet aan het oppervlakte gelegen. Hoogtepunten en dieptepunten wisselde elkaar soms in rap tempo af. In de afgelopen vijf jaar heb ik voor mijn gevoel vooral hard moeten knokken om mijn hoofd boven water te houden. Dat iets in het leven voor niets komt, daar geloof ik niet in. Ik denk dat er altijd wel een tweede plan is, en uiteindelijk komt dat tweede plan uit. Is mij duidelijk waarom het zo heeft moeten zijn. Het dieptepunt in september was zwaar, ik ben diep gegaan, maar het was nodig om volledig vrij te zijn, vrij voor een nieuwe ervaring. Vrij om mijn sprookje te mogen beleven….

Nu weet ik dat sprookjes bestaan. Hij kwam, zag en overwon binnen een dag. Geen moment hebben wij ons vreemden voor elkaar gevoeld. Alles verloopt naturel, alsof het daarvoor niet anders is geweest. Al mijn angsten en onzekerheden hebben geen rol gespeelt, simpelweg omdat ze er niet zijn. Dit voelt zo goed, dit is een unieke ervaring, once in a lifetime! Dit is waarom ik nooit genoegen heb genomen met minder dan het beste. Dit is zoals ik ergens wist dat het zou moeten zijn.

Het sprookje is nog maar net begonnen, waar het mij brengt geen idee. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in dat het goed komt. Tuurlijk zullen er nog allerlei bozen wolven of heksen ons sprookje binnen wandelen, dat hoort er nu eenmaal bij. En misschien is het sprookje maar van korte duur (geloof ik nu natuurlijk helemaal niets van). Maar in dat geval weet ik zeker dat mijn sprookje bestaan, zolang ik er maar in zal geloven!!

Waarom doet het leven soms zo ondraaglijk veel pijn?

Ik geloof dat de dingen komen zoals ze komen moeten. Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde en dat dingen gebeuren met een reden. Ontelbaar zijn de momenten dat puzzelstukjes op onverwachte momenten op hun plek zijn gevallen. Ik geloof niet alleen in dit leven, ik geloof in een aaneenschakeling van levens. Dat is mijn geloof, daar kan ik mij aan vasthouden, want ooit komt dat ene moment dat alles op zijn plek valt en er helderheid is. Soms vroeg, de andere keer laat. Wat ik niet kan plaatsen is waarom het leven mij zo hard kwetst. In welk leven heb ik iets goed fout gedaan, welke prijs moet ik nu betalen?

Ik heb zoveel om voor te leven, materiele zaken die mij het leven gemakkelijk en aangenaam maken. Een grote groep lieve mensen om mij heen. Mensen waarmee ik kan lachen en kan huilen. Ik doe ongetwijfeld dingen fout in dit leven, maar eigenlijk ben ik best een braaf meisje Waarom moet het leven juist dan mij hebben?

Gekwetst worden is dat dan niet meer dan niet voldoen aan het verwachtingspatroon. Ik verwacht iets, maar krijg iets anders en dus ben ik gekwetst. Misschien ligt het dan wel aan mij, en verwacht ik te veel vanuit dit leven? En misschien ligt het ook wel helemaal niet aan mij, want zoveel verwacht ik toch ook niet van anderen. Ondanks mijn grote bek ben ik soms wel iets te goed, en denk ik meer aan die ander dan aan mezelf. Waarom moet het leven juist dan mij hebben? Welke les moet ik dit leven leren?

Ik ben mijn leven lang mentaal gekwest, pijn gedaan, gebruikt, genegeerd. Daar heb ik mij op allerlei manieren tegen gewapend, op goede en op minder goede manieren. En alles bij elkaar heeft mij dat gemaakt tot wie ik nu ben; sterk en onafhankelijk. Met veel zelfrespect, misschien op sommige fronten wel een tikkeltje teveel Ik leerde het afgelopen jaar grenzen te stellen. Weer kwetsbaar opstellen, en mijn zwakkere kanten laten zien, liet mijn muur wat zakken.

En dan binnen xe9xe9n week twee keiharde afwijzingen en een confrontatie met iemand die zegt: Er is iemand die het allemaal heel verkeerd ziet, maar ik ben dat niet. Ik mag me niet verdedigen, drie mensen bekritiseren, wijzen mij af en daar kan ik niets tegenin brengen. Alledrie hebben ze hun mening klaar, en alledrie om een totaal andere reden. En dan ineens zoekt ieder ander mij op om me te overladen met onzinnige probleempjes en leed. Alles wat ik bereikt hebt lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen als ik uitgeput in bed lig. Ik voel me zwaar ellendig, alleen, kapot gemaakt, totaal stuk en snap ineens waarom mensen kunnen vluchten in een wanhoopsdaad.

Ik heb zoveel toch? Ik kan met kleine dingetjes echt dolgelukkig zijn, misschien juist wel omdat ik de diepe dalen ook ken. Ik doe mijn best, ik ben een vechtertje en probeer er het beste van te maken. Het leven lacht me redelijk toe, dat houd ik mezelf maar voor. Waarom moet het leven mij soms zo genadeloos hard pakken. Waar heb ik dat aan verdiend? Moet ik dan accepteren dat het leven mij soms ondraaglijk veel pijn kan doen?